مبنای سوم: جاودانگی انسان
مفهوم جاودانگی انسان در فلسفه به معنای بقا و یا برقراری وجود انسان پس از مرگ فیزیکی او است، این یعنی مرگ در این دنیا فقط برای بعد جسمانی ماست و بعد روحانی ما نمی میرد، بلکه به دنیای بعدی(برزخ) منتقل می شود. روح که حقیقت انسان را تشکیل می دهد، غیر مادی و به همین دلیل جاودانه است و همین روح است که پس از مرگ جسم ما در این دنیا وارد برزخ و پس از آن قیامت می شود.
برخی آیات و روایات هم بر همین موضوع دلالت دارند:
امام حسین (ع): ...... مرگ پلی است که شما را از گرفتاری ها و سختی ها به سوی بهشت های وسیع و نعمت های جاودان عبور می دهد. «فایکم یکره آن ینتقل من سجن الی قصر» کدام یک از شما دوست ندارید که از زندانی به سوی قصری انتقال یابید؟
«وَمَا هَذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا لَهْوٌ وَلَعِبٌ وَإِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوَانُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ»
اين زندگى دنيا جز سرگرمى و بازيچه نيست و زندگى حقيقى همانا [در] سراى آخرت است اى كاش مى دانستند. - سوره عنکبوت آیه 64
پس با این تفاسیر اهمیت زندگی پس از مرگ روشن می شود. لذا لازم است انسان هرلحظه بکوشد تا برای روز قیامت و زندگی پس از مرگ توشه ای داشته باشد، توشه ای مادی نیست و از اعمال و گفتار و رفتار ما در این دنیا سرچشمه می گیرد.
از نظر کیفیت هم، دنیای کنونی ما فقط یک بازیچه است در برابر عوالم اخروی. پس انسان هرلحظه و در هرجا باید این موضوع را به خودش یادآوری کند که زندگی اش فقط محدود به این دنیا نیست و فقط مادیات و ثروت این دنیا نمی تواند سعادت و کمال او را در جهان آخرت هم تامین کند.
برای آماده شدن برای زندگی پس از مرگ و کسب جاودانگی در دین اسلام، انجام عبادات، پرهیز از گناهان، عمل به اخلاق و انجام کارهای خیر و نیکو، به عنوان راههای اصلی مورد تأکید قرآن و سنت پیامبر اسلام (ص) آورده شده است، که می توانند ثروت اخروی انسان باشند. همچنین، اعتقاد به توبه و آمرزش الهی، توجه به محاسبه و تصحیح رفتارها و عملکرد خود در پایان هر روز، و تلاش برای بهبود روح و عقل نیز برای کسب جاودانگی در دین اسلام حائز اهمیت است.
